چون مجبور شدم

چون باید می رفتم

چون وقتش رسید که برم

از رفتنم ناراحت نباش

من تاب شرایط تازه رو نداشتم

نمی خواستم وقتی به این تصمیم برسم که دیگه چیزی ازم نمونده

شایدم چیزی از هر دومون

اما می دونم هیچ وقت به نبودت عادت نمی کنم

من سال های با تو بودن رو فراموش نمی کنم

تمام روزها و لحظه هایی که با هم گذروندیم،خلوت هامون از جلو چشمام پاک نمی شه

فراموش نمی کنم شوقی رو که کنار تو داشتم

آغوشت که آرامشم بود

بوسه هات که مثل مخدر خمارم می کرد

چشمات...مال من بودن

من خنده هاتو دوست داشتم

لوس شدن هاتو ، عاشقونه هاتو دوست داشتم

دوست داشتم گاهی وقت ها بانوی دلتنگی هات می شدم و تو برام درد و دل می کردی

دوست داشتم پی هر بهونه گریه می کردم تا تو اشک هامو پاک کنی

تا سرمو رو سینت بذاری و موهامو ناز کنی

تو عشقم بودی

بهار زندگیم بودی

مرد من بودی

پاره ی وجودمو می شه فراموش کنم؟

بگذریم...

حسابمون از هم جدا

من هیچ وقت دلم طاقت نمیاره ازم دلخور باشی

می دونم اینقدر دوستم داری که اگه بگم منو ببخش....

پس منو ببخش

می سپرمت به خدا و ازش می خوام تو مسیری که انتخاب کردی همراه و نگهدارت باشه

منم رفتم دنبال سرنوشت؛دنبال زندگی

اما

فراموشت نمی کنم

توام فراموشم نکن

هنوزم وقتی چشمم به ماه می افته،یادت می افتم

قول بده مواظب خودت باشی

دوست دارم

همیشه