عاشقانه

یادت هست پارسال

دی ماه

روز تولدم

این آهنگ

گفتی دوسش داری

دستمو گرفتی و خواستی با هم برقصیم

گفتی فقط گوش کن

منم تو بغلت هیچی نمی گفتم

توام فکر می کردی دارم گوش می دم

اما نه

من تو فکر بودم

تو خیال اینکه

         واقعا  بعد از تو این شب ها

                        تکرار کابوسه

از اون روز به بعد

همیشه تو تنهاییام زمزمش می کنم

این آخرین لبخند

           این آخرین بوسه

بعد از تو این شب ها

               تکرار کابوسه

فقط همین یادمه!

گاهی وقتا بین بودن و نبودن شک داری

اینکه اصلا هستی یا نیستی

اینکه باید باشی یا....

نمی دونم

یعنی خیلی وقت هست که هیچی نمی دونم.

شاید گاهی سکوت بهترین راه باشه

شایدم تنها ترین.

گاهی حس هایی هست که با هیچ کلمه ای نمی شه

احساسش کرد

درکش کرد

مثل حس تردید بین بودن و نبودن

اینکه اصلا هستی یا نیستی

اینکه باید باشی یا.........

سکوت که می کنی

                    ثانیه سال می شود

سال هاست که با سکوتت دلم را می شکنی

و سردی نگاهت

          حرفم را یخ می کند

می دانم

سال هاست که فرهاد ناخواسته

                             تقدیرش را پذیرفته

اما

   کسی چه می داند

         بر شیرین چه می گذرد...

چقدر این روزها دلم تنگ است

باز خاطره ی روزهای عاشقانه

                باز دلم شور می زند

                            و باز تویی آرام دلم

دلم تنگ آن روزهاست

آن اردیبهشت عاشقی

روزهای بارانی

             یادت هست؟

خلوت های من و تو

هر لحظه به یاد هم

               دل تنگ هم

شور عشق تو

دل شوره های من

               یادت هست؟

فقط من و تو

     بی خیال دیگران

دلم حرف ها دارد

اصلا بی خیال دیگران

دلت را با دلم یکی کن

باز محو چشمانم شو

پر شو از اشتیاق اردیبهشت

دوباره

دوباره

فقط من و تو

     بی خیال دیگران

نگاهم می کنی

گل آتش لبانت گر گرفته

حرفی نمی زنی

           حرفی نمی زنم

صدای قلبم را می شنوی

تو فقط نگاهم کن

            افسون سبز همین چشمان توست

.......

....

چه حرارتی...

بوسه ی آتش....

دلی پر دارم و

                   زبانی خالی از حرف

با کدامین جمله این دل شکسته سبک می شود

سکوت تمام زندگیم را گرفته

می فهمم که بی تاب و نگرانم هستی

                          اما چه بگویم...

بگویم که پریشانیم از توست؟

شام غریبان شمع روشن کردم

                                          به یاد تو

انگار دردم را فهمید

      که اینگونه آب شد و خاموش!!!

شب های آخر هم می گذرد

                                اما هنوز دل هامون به عشقشون نرسیدند

واژه های پایان و آخر از وحشت حقیقت ترسیدند

                                ستاره های آسمون مرگ مهتاب دلم رو دست جمعی دیدند

شاخک های خشکیده با یک رعد لرزیدند

                                قطره های بارون تا رسیدن به زمین چه شاعرانه می رقصیدند

اما چشم های تو هیچ وقت دلیل بارونی بودن چشم های من رو نفهمیدند

                                اشک های بی قرار روی گونه های خیس من می لغزیدند

شاید هم قلب های دو تامون جدایی رو ترجیح دادند

                                اون حس های غریب چه زود مارو از هم فراری دادند

همون روزهای سخت آخر

                                راه درست عاشقی رو یادم دادند

                                      * * * * * * * * * * * * * *

اینم یکی دیگه از شعرای خواهرم  هست که من دوست داشتم شمام بخونیدش و نظر بدید...

انگار همین زمستان نزدیک و دیروز بود.

  بیست و هشت روز از سردی زمستان گذشت و برف با هزار ذوق و شوق از آسمان

  به زمین فرستاده شد تا ندایی باشد برای آمدن نوزادی دیگر...

   و ناگهان چه زود بیست سال غریبانه شد......

تولدم مبارک

حکایت لیلی و مجنون تکراریست

چشم هایت را باز کن

ببین

چقدر لیلی....

     چقدر مجنون....

                  که در حسرت هم ماندند

این فقط حکایت من نیست

این قصه تکراریست

لبخندهایت

            مرا به فراموشی وا می دارد

نخند

می ترسم یادم برود حتی

                            که هستم و چه می خواهم...!!!

کنارم بخوابو

       به دورم بتابو

                ازاین لب بنوش

                        چو تشنه که آبو

گل آتشی تو

       حرارت منم من

               که دیوانه ی بی قرارت منم من

     صدای قلبم را زیر پایت می شنوی؟

من برای سال ها بعد می نویسم

   سال ها بعد که چشمان تو عاشق می شوند

افسوس که قصه ی مادر بزرگ درست بود

همیشه

         یکی بود

               یکی نبود.....

تو مرا می فهمی

 من تو را می خواهم

       و همین ساده ترین قصه ی یک انسان است

تو مرا می خوانی

  من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

و تو هم می دانی

                            تا ابد در دل من می مانی.........

این روزا سخت می گذره

      وقتی نمی تونم چشماتو ببینم و دستاتو بگیرم

سخت می گذره

             وقتی نمی شه بهت بگم

                                         دوست دارم

دلم می خواد تو جنگل سبز چشمات گم شم

دلم می خواد تو آغوشت غرق شم

اما....

     اگر قرار بر این قرار نیست...

پس وایسا دنیا

        من می خوام پیاده شم

                     من می خوام پیاده شم......

گفته بودی دل تنگی هایم را با قاصدک ها قسمت کنم تا به گوش تو برسانند

می گفتی قاصدک ها گوش شنوا دارند

                غم هایت را در گوششان زمزمه کن و به باد بسپار

من اکنون صاحب دشتی قاصدکم

اما مگر نمی دانستی قاصدک های خیس از اشک می میرند؟!!!

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند

مثل آسمانی که امشب می بارد

و اینک باران

بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند

و چشمانم را نوازش می دهد

تا شاید از لحظه های دل تنگی گذر کنم

دوستت دارم پریشان شانه می خواهی چه کار؟

دام بگذاری اسیرم دانه می خواهی چه کار؟

تا ابد دور تو می گردم بسوزان! عشق کن!

ای که شاعر سوختی پروانه می خواهی چه کار؟

مردم از بس شهر را گشتم یکی عاقل نبود

راستی تو این همه دیوانه می خواهی چه کار؟

مثل من آواره شو از چاردیواری درا

در دل من قصر داری خانه می خواهی چه کار؟

خرد کن آیینه را در شعر من خود را ببین

شرح این زیبایی از بیگانه می خواهی چه کار؟

شرم را بگذار و یک آغوش در من گریه کن

گریه کن! پس شانه ی مردانه می خواهی چه کار؟

                                                                مهدی فرجی